Hij bekeek haar aandachtig. ‘Ik weet het niet zeker. Maar ik draag die foto al meer dan 40 jaar bij me en vraag me af… wat als…?’
Ze stond abrupt op, haar vuisten gebald. ‘Je kunt hier niet zomaar binnenkomen in je chique pak en met je droevige anekdote en doen alsof het nobel is om haar te herdenken. Ze heeft geleden. Ik heb haar zien lijden.’
Richards gezicht werd bleek.
‘Je hebt gelijk,’ zei ze. ‘Ik kan het verleden niet veranderen. Maar als er ook maar de kleinste kans is dat je mijn dochter bent, wil ik het weten. Ik wil doen wat ik tientallen jaren geleden al had moeten doen.’
Jasmine bleef stil. Woede brandde in haar borst, maar er broeide iets anders onder: iets pijnlijks en verwarrends.
Hoop.
Die nacht keerde ze naar huis terug en confronteerde haar moeder.
Angela stond verbijsterd in de keuken toen Jasmine de foto op tafel legde en haar alles vertelde.
Aanvankelijk ontkende ze het.
Toen begon ze te huilen.
En toen fluisterde ze, door haar tranen heen: « Ja. Hij was het. »
Jasmine stelde de vraag die haar de hele dag al bezighield.
“Is hij mijn vader?”
Angela veegde haar ogen af. « Ik wilde nooit dat je de pijn zou voelen. Maar ja, schat. Ik denk dat hij het is. »
Jasmine stond daar, volledig ontredderd.
Die ochtend was er een vreemdeling haar restaurant binnengelopen.
En nu stortte haar hele leven in elkaar.
De DNA-test arriveerde in een onopvallende witte envelop.
Jasmine hield het in haar handen alsof het haar zou verbranden. Haar moeder, Angela, zat tegenover haar aan de keukentafel, met neergeslagen ogen en een theedoek in haar handen. Geen van beiden had veel met elkaar gesproken sinds die avond in het restaurant, de avond waarop Jasmines leven volledig op zijn kop was gezet.
Nu lag de waarheid tussen hen in.
