Amy vertelt dat de verpleegkundigen die voor Chance zorgden in de loop der jaren als familie voor hem zijn geworden. Ze vierden de kleine overwinningen met hem – de dagen dat de behandeling voorspoedig verliep, de momenten dat zijn waarden verbeterden, de keren dat hij ondanks de uitputting toch nog een glimlach wist te produceren. Ze deelden ook de moeilijke dagen met hem, zaten bij hem tijdens lange behandelingen, moedigden hem aan en gaven hem een ​​knuffel als de medicijnen de pijn niet konden verlichten. Hun liefde en toewijding vormden een constante factor in een wereld die vaak onvoorspelbaar en beangstigend aanvoelde.

En hoewel niemand de poort zal missen, zullen ze voor altijd dankbaar zijn voor wat die heeft gedaan. Het was niet zomaar een slangetje onder de huid – het was een levenslijn, een hulpmiddel dat zijn leven hielp redden en hem stap voor stap naar deze feestelijke dag leidde.