Als u dit leest, woont u vrijwel zeker in een land waar gemakkelijke toegang tot een toilet voor de meeste mensen vanzelfsprekend is. Maar wanneer 3,6 miljard mensen geen toegang hebben tot sanitaire voorzieningen, kunnen we niet onverschillig staan ​​tegenover wat duidelijk een ernstig wereldwijd probleem is.

Het efficiënt en effectief verwerken van rioolwater en afvalwater in enorme hoeveelheden is zelfs in onze rijkste steden een verrassend recente ontwikkeling. De geschiedenis van de omgang met het afvalwater van de welgestelden is dan ook fascinerend.

In Kopenhagen kreeg de bouw van pomphuizen en leidingen voor een veilige drinkwatervoorziening en de aanleg van nieuwe riolering – voor toiletten die met water werden doorgespoeld – pas prioriteit na een verwoestende cholera-epidemie in de stad in 1853, waarbij in de zomer van dat jaar bijna 5.000 mensen stierven. De werkzaamheden aan een nieuw waterleidingnet begonnen vrijwel onmiddellijk en werden in 1859 geopend, maar het eerste binnentoilet in de stad – of liever gezegd, het eerste privétoilet in de stad dat met water werd doorgespoeld – werd in 1894 geïnstalleerd in een appartementencomplex in Stockholmsgade, toen er al ruim 300.000 mensen in de stad woonden.

Stockholmsgade was destijds een nieuwe straat aan de noordrand van de stad, aan de noordzijde van het park Østre Anlæg, en zelfs in die grote en dure appartementen kon het toilet alleen worden doorgespoeld omdat er een nieuwe rioolbuis was aangelegd die recht naar beneden de helling af liep, naar het oosten en rechtstreeks de Sont in.

Nog in 1952 werden de veelgebruikte zwemgelegenheden – de badplaatsen – in de binnenhaven gesloten omdat er te veel ongezuiverd rioolwater rechtstreeks in de haven terechtkwam. Zwemmen, of in ieder geval officieel toegestaan ​​zwemmen in de haven, keerde pas begin deze eeuw terug dankzij verbeteringen aan de stadsriolering en de aanleg van een nieuw openbaar zwemgebied bij Islands Brygge.

Zelfs nu nog kunnen in de stad stortbuien – overstromingen als gevolg van plotselinge en hevige regenval – ertoe leiden dat het rioleringssysteem overbelast raakt en onbehandeld rioolwater in de haven en de zeestraat moet worden geloosd om te voorkomen dat het terugstroomt naar kelders of de straten.

Ik wil de stad niet afkraken… hetzelfde verhaal, of zeer vergelijkbare problemen, kom je in elke Europese stad tegen. Het is gewoon zo dat grote stedelijke nederzettingen alleen mogelijk en veilig zijn als er waterleidingen en rioleringssystemen aanwezig zijn die niet alleen goed onderhouden worden, maar ook verbeterd en gemoderniseerd worden naarmate de stad groeit.