Toen miljardair Richard Halston zijn portemonnee opende om een jonge serveerster een fooi te geven, viel er een foto uit. Hij schrok toen hij het zag: een vervaagde zwart-witfoto van zijn moeder, tientallen jaren jonger. ‘Meneer,’ vroeg hij met trillende stem, ‘waarom heeft u de foto van mijn moeder in uw portemonnee?’ Haar antwoord zou een geheim onthullen dat hen beiden zou schokken.
De Clover Hill Diner was in vijftig jaar tijd onveranderd gebleven. De turquoise zitjes, de geblokte vloer en de warme geur van koffie gaven een geruststellend gevoel van vertrouwdheid, vooral voor degenen die er al tientallen jaren kwamen.
Op een herfstochtend stapte Richard Halston elegant gekleed in een maatpak in donkerblauw door de glazen deuren. Zijn zilvergrijze haar en gepoetste schoenen deden hem opvallen tegen de vettige toonbank en het geklingel van borden, maar dat leek hem niet te deren. Sterker nog, hij leek… nostalgisch.
Hij koos een hoekbankje.
