De kassier lachte de oude vrouw uit die centen telde voor brood en ik verloor mijn zelfbeheersing ter plekke in de rij. Er knapte iets in me. Drieënveertig jaar motorrijden, zevenenzestig jaar leven, en ik had nog nooit zo’n woede gevoeld als op dat moment.
Ze was misschien tachtig jaar oud. Klein van stuk. Gebogen. Haar handen trilden terwijl ze de muntjes één voor één op de toonbank telde. Vooral centen. Een paar stuivers. Haar vingers waren kromgetrokken door artritis en ze raakte steeds de tel kwijt.
‘Mevrouw, u komt drieëntwintig cent tekort.’ De kassière was misschien negentien. Ze rolde met haar ogen en zuchtte diep. ‘Er staat een rij.’
‘Het spijt me,’ fluisterde de oude vrouw. ‘Ik dacht dat ik genoeg had geteld. Laat me nog eens tellen.’
Iemand achter me zuchtte. « Kom op, mevrouw. Sommigen van ons hebben afspraken. »
De schouders van de oude vrouw begonnen te trillen. Ze huilde. Huilde om een brood van 2,49 dollar dat ze zich niet kon veroorloven. Huilde terwijl een winkel vol mensen toekeek en niemand haar hielp.
Toen lachte de kassière. Echt lachte ze. « Misschien kun je de volgende keer beter even langs de voedselbank gaan, schat. »
Ik stapte naar voren. Smeet een briefje van twintig euro op de toonbank. « Haar boodschappen betaal ik. En je gaat je nu meteen bij haar verontschuldigen. »
De glimlach van de kassier verdween. « Pardon? »
“Je hebt me gehoord. Excuses aanbieden.”
