Mijn grootvader stond in onze familie bekend om zijn zorgvuldigheid. Hij spaarde alles, hergebruikte wat anderen weggooiden en beschouwde geld als iets om te respecteren in plaats van het achteloos uit te geven. We plaagden hem ermee, ervan uitgaande dat zijn gewoonten gewoon overblijfselen uit een andere tijd waren. Dus toen hij overleed en mijn erfenis bestond uit een enkele, verfrommelde kortingsbon van 100 dollar, verstopt in een oud boek, was ik meer verbaasd dan dankbaar. Het zag er ouderwets uit, samen met pagina’s vol handgeschreven prijsnotities van tientallen jaren geleden, en mijn eerste reactie was om het als waardeloos af te doen.
