Deze motorrijder hield mijn achtergelaten baby vast en weigerde haar aan mij terug te geven. Ik keek vanaf de overkant van de parkeerplaats toe hoe deze enorme, getatoeëerde man in een leren vest mijn vijftien maanden oude dochter tegen zijn borst drukte, terwijl ze giechelde en aan zijn baard greep.
Dezelfde dochter die ik twintig minuten eerder in een winkelwagentje voor de supermarkt had achtergelaten. Dezelfde dochter die ik had achtergelaten omdat ik het niet meer aankon.
Ik zou terugkomen. Dat bleef ik mezelf maar vertellen terwijl ik drie straten verderop in mijn auto zat, trillend en huilend. Ik zou terugkomen voor haar. Ik had gewoon even een paar minuten nodig om op adem te komen. Een paar minuten om even geen moeder te zijn. Een paar minuten om me te herinneren hoe het voelde om vrij te zijn.
Maar toen ik terugreed naar de winkel, zat ze niet meer in het winkelwagentje waar ik haar had achtergelaten. Het winkelwagentje was verdwenen. Ik raakte in paniek en zocht de hele parkeerplaats af, toen ik hem zag. Deze angstaanjagend uitziende man hield mijn baby vast alsof ze van glas was. Hij praatte zachtjes tegen haar. Hij liet haar lachen.
Er waren overal politieauto’s. Beveiligingspersoneel. Winkelmedewerkers. Iemand had 112 gebeld toen ze een verlaten baby vonden. En nu stond deze motorrijder in het middelpunt van de belangstelling, met mijn dochter in zijn armen, vastbesloten om haar aan niemand anders over te laten.
