Een doodgewone boodschappenrit die eindigde in een buitengewone daad van vriendelijkheid.
Een routinebezoek aan de supermarkt veranderde in een vriendelijke herinnering aan hoe kleine gebaren van vriendelijkheid een gewone dag onverwacht kunnen opfleuren. Ik haastte me door de gangpaden, terwijl ik mijn boodschappenlijstje probeerde af te werken in combinatie met een drukke agenda, toen een vrouw zachtjes op mijn arm tikte. Ze gaf me een bonnetje en glimlachte. « U hebt dit laten vallen, » zei ze.
Ik bedankte haar en liep verder, ervan uitgaande dat het niet meer dan een beleefdheidsgebaar was. Het voelde als zo’n kort gesprek dat je tegen de tijd dat je thuis bent alweer vergeten bent, maar haar warme uitdrukking bleef me toch bij.
Eén beeld is me in het bijzonder bijgebleven: een enkele bloeiende hortensia in haar karretje, levendig en misplaatst midden in de winter. Die onverwachte uitbarsting van kleur gaf het moment een subtiele betekenis, ook al kon ik destijds niet uitleggen waarom.
Later die avond, toen het huis stil was geworden en de drukte van de dag was weggeëbd, pakte ik mijn boodschappen uit. Terwijl ik mijn tassen sorteerde, zag ik handschrift op de achterkant van de bon die ze me had teruggegeven. In haastige, schuine letters stond er: « Controleer je achterbank. »
Verbaasd ging ik meteen naar buiten om te zien wat ze bedoelde.
