Men zegt dat je met geld bijna alles kunt kopen… maar een oprechte glimlach kun je er niet mee kopen.
Ramiro Ferrer leerde die les op de hardst mogelijke manier: omringd door marmeren vloeren, torenhoge glazen ramen en stilte. Een zware stilte, alsof het hele landhuis zijn adem had ingehouden sinds de dag dat zijn vrouw stierf. Vanaf dat moment werd het huis een museum van herinneringen: onberispelijk van buiten, gebroken van binnen.
Die ochtend stroomde het zonlicht door de enorme ramen naar binnen en weerkaatste als een spiegel over de gepolijste vloer. Maar de helderheid kon niet doordringen tot wat zich diep in Ramiro’s hart had genesteld: een mengeling van schuld, angst en hulpeloosheid die geen handtekening of telefoontje kon verhelpen. Hij liep door de gang met de zelfverzekerde tred van een man die imperiums leidde, maar met de ogen van iemand die niet wist hoe hij zijn eigen gezin bij elkaar moest houden.
Bij het tuinraam stonden twee rolstoelen. Daarin zaten Tomás en Mateo , de tweeling, die emotieloos naar buiten staarden. Het was geen dramatisch verdriet. Het was erger. Het was afwezigheid – alsof de wereld voor hen het volume had gedempt, alsof het niet langer de moeite waard was om naar te luisteren.
‘Papa… ik wil niet eten,’ fluisterde er eentje, nauwelijks hoorbaar.
De ander sloeg zijn blik neer, zijn lippen strak op elkaar geperst. Ramiro stond daar met het dienblad in zijn handen, met het gevoel dat alles wat hij zei hol zou klinken. Hij had speelgoed gekocht, therapieën, buitenlandse artsen, onmogelijke behandelingen. Hij had het huis volgepropt met alles wat geld kon kopen… en toch kreeg hij zijn kinderen niet aan het lachen.
Boven de open haard hing het portret van zijn vrouw, die hen met stille droefheid gadesloeg. Ooit had ze dat huis met leven gevuld. Nu was ze slechts een stille aanwezigheid aan de muur. En Ramiro – machtig in de ogen van de wereld – had zich nog nooit zo klein gevoeld.
Die middag arriveerde de nieuwe huishoudster.
De butler kondigde haar aan met zijn gebruikelijke formaliteit, alsof protocol nog iets bij elkaar kon houden dat toch al aan het afbrokkelen was.
“Haar naam is Clara .”
