Derek had zijn spel gepauzeerd. Hij wees naar een vlek bij de plint: een kleine schoenafdruk.
‘Ik zei toch dat je moest opruimen, Sarah,’ spotte hij, terwijl hij haar met een mengeling van verveling en wreedheid aankeek. ‘Gooi geen vuil rond. Wil je eten? Verdien het dan. Als je honger lijdt, krijg je niets te eten.’
Sarah stond daar, met een koud drankje in haar hand, zonder een traan op haar gezicht. Ze keek naar de vloer, toen naar de schrobborstel op de salontafel. Ze begon zich voorover te buigen; haar zwangere buik maakte de beweging onhandig en pijnlijk.
Op dat moment stond de wereld even stil voor Frank Vance.
De gepensioneerde grootvader was spoorloos verdwenen. De man die van tuinieren en kruiswoordpuzzels hield op te bestaan. In zijn plaats kwam sergeant-majoor Vance, een man die drie generaties mariniers had opgeleid om zonder aarzeling te doden.
Ik rende niet. Rennen is voor paniek. Ik bewoog me met een angstaanjagende onvermijdelijkheid.
Ik liep langs Sarah. Ik keek haar niet aan. Mijn ogen waren gefixeerd op de lens.
Ik liep naar het entertainmentcentrum. Met een snelle beweging greep ik de stroomkabel van de PlayStation.
Duidelijk!
Ik trok hem uit het stopcontact. De plastic behuizing barstte. Het tv-scherm werd zwart. Het filmen stopte.
De kamer was volledig stil.
Derek knipperde verward met zijn ogen. Toen verscheen er een woedende uitdrukking op zijn gezicht. Hij sprong op en gooide zijn koptelefoon op de bank.
« Jij gekke oude man! » schreeuwde hij, zijn gezicht rood van woede. « Weet je wel hoeveel dat kost? Het was een eerlijk spel! »
Hij deed een stap naar me toe, met gebalde vuisten, in een pose. Hij was langer, zwaarder en jonger dan ik. Hij dacht dat dat ertoe deed.
Hij gaf een wilde, slordige stoot recht op mijn hoofd. Het was traag. Het was zielig.
Ik knipperde niet eens met mijn ogen.
Ik glipte langs zijn verdediging. Met mijn linkerhand pareerde ik zijn arm. Mijn rechterhand schoot naar voren en greep hem met de kracht van een hydraulische klem bij zijn keel.
Ik drukte niet op ‘doden’. Ik drukte op ‘controleren’.
Ik duwde hem achteruit. Zijn hakken bleven haken in het tapijt. Ik smeet hem tegen de gipsplaat.
BOOM!
Het huis schudde. De schilderijen aan de muren trilden.
Dereks ogen werden groot. Zijn tenen zochten naar houvast, zwevend centimeters boven de grond. Hij krabde aan mijn hand, maar het was alsof hij een stalen valluik probeerde te openen. Hij hapte naar adem, een nat, verstikt geluid.
Ik boog me voorover. Mijn gezicht was slechts centimeters van het zijne verwijderd. Ik liet hem de ogen zien van een man die veel angstaanjagendere dingen had meegemaakt dan een straatboef.
« Luister goed, worm, » gromde ik, mijn stem een doffe dreun die in zijn borstkas weerklonk. « Het trainingskamp begint nu. »
Derek hapte naar adem toen de druk voldoende afnam om te kunnen ademen, maar niet genoeg om te spreken.
‘Vind je het leuk om oorlogje te spelen, jongen?’ fluisterde ik. ‘Vind je het leuk om bevelen te geven? Goed zo. Want de komende vierentwintig uur ga je leren wat een echte soldaat doet.’
Wordt vervolgd op de volgende pagina.
