Een echtpaar met het syndroom van Down besluit kinderen te krijgen en krijgt daar kritiek op.
Op 29-jarige leeftijd had Lisa een eigen appartement en werkte ze fulltime bij
de plaatselijke Goodwill-winkel. Ze woonde al 11 jaar zelfstandig.
“Ze kon met iedereen goed overweg. Ze kon alles, behalve de kassa bedienen. Ze vond het er leuk en ze vonden haar aardig,” vertelde Patti in 2016 aan Voice.
Lisa was ook een relatie begonnen met een man met het syndroom van Down; ze hadden een relatie, maar woonden in aparte huizen. Patti begreep dat haar dochter een gezonde, volwassen relatie had – ze bespraken ook zaken als anticonceptie en veilige seks.
« Destijds stond in alle boeken dat mannen met het syndroom van Down onvruchtbaar waren en mensen zeiden dat we ons er geen zorgen over hoefden te maken, omdat ze niet zwanger konden worden, » aldus Patti.
Maar het lot had andere plannen.
Patti was net terug van de lunch op haar werk en luisterde naar het bericht op haar voicemail. Toen kreeg ze een bericht van een enthousiaste Lisa:
« Hoi mam, ik wilde je even laten weten dat je OMA wordt! » zegt Patti. « Mijn gedachten schoten alle kanten op. Hoe kan dit nou? Haar vriend heeft toch het syndroom van Down! »
Lisa’s beslissing om het kind te krijgen werd door buitenstaanders bekritiseerd als onverantwoordelijk en egoïstisch, en ook haar geschiktheid als moeder werd in twijfel getrokken. Haar familie steunde haar echter volledig en beschermde hun dochter.
Lisa, een welbespraakte en gedreven persoon, had in veel opzichten een doorsnee zwangerschap. Ze volgde zwangerschapscursussen, had een zwangerschapscoach en had alle typische symptomen.
