Soms verrast het leven ons op de meest onverwachte plekken. Een simpele daad van mededogen, verricht zonder na te denken over de gevolgen, kan een reeks levensveranderende gebeurtenissen in gang zetten. Dat overkwam Julien op een winterochtend, toen hij simpelweg dacht dat hij deed wat goed voelde. Hij had zich geen moment kunnen voorstellen dat zijn oprechte keuze een heel dorp zou beïnvloeden en een verhaal zou creëren waarover nog lang gesproken zou worden, een symbool van menselijke solidariteit.
Een strenge winter en een pad dat niemand meer durfde te bewandelen.
Die winter leek de kou zich permanent te hebben gevestigd. Alles was bedekt met sneeuw, paden verdwenen en het bos werd een stille en ontzagwekkende plek. De bewoners vermeden het bos zoveel mogelijk, behalve in geval van absolute noodzaak. Toen de waterleidingen bevroren, moest er echter een dappere ziel op uit trekken om de noodzakelijke reparaties uit te voeren. Julien was een van hen die niet aarzelde om de elementen te trotseren en de gemeenschap te helpen.
Een levensveranderende ontmoeting midden in de sneeuw.
Terwijl hij over het bevroren pad ploeterde, werd zijn blik getrokken naar een donkere, bewegingloze gedaante die op de witte deken van sneeuw lag. Toen hij dichterbij kwam, zonk zijn hart in zijn schoenen: een wolvin lag daar, duidelijk in nood, terwijl een welp onrustig en angstig om haar heen cirkelde. Onmiddellijk bekroop hem de angst. Iedereen weet dat een wild dier onvoorspelbaar kan reageren. Toch weigerde iets in hem weg te kijken en verder te lopen alsof er niets aan de hand was.
