Hij kwam met een daverend geluid op zijn Harley de straat afgereden en remde abrupt voor ons huis. Een grote, kale man van in de zestig met een grijze baard en een leren vest vol lappen. Hij kende ons niet. Wij hadden hem nog nooit eerder gezien. Hij reed gewoon door de buurt.
Hij sprong van zijn fiets voordat die überhaupt stilstond. Hij rende recht op het huis af.
« Er zit een hond binnen! » schreeuwde ik tegen hem. « Alsjeblieft, onze hond zit binnen! »
Hij aarzelde geen moment. Stelde geen vragen. Hij rende gewoon de veranda op en trapte de voordeur in. De deur waarvoor mijn moeder hem nu aanklaagt.
Er kwamen vlammen en rook naar buiten toen de deur openging. De motorrijder bedekte zijn gezicht met zijn arm en verdween naar binnen.
Ik hield mijn adem in. Mijn moeder hield op met schreeuwen. Iedereen stond daar maar in de deuropening te kijken, afwachtend of deze vreemdeling er levend uit zou komen.
Dertig seconden verstreken. Vijfenveertig seconden. Een minuut. Het vuur werd steeds heviger. Een deel van het dak stortte in. Ik snikte, ervan overtuigd dat ik net een vreemde had zien sterven terwijl hij onze hond probeerde te redden.
Toen verscheen hij. Struikelend uit de rook, hoestend, zijn kleren aangebrand en rokend. En in zijn armen lag Honey. Levend. Doodsbang, maar levend.
Hij droeg haar over het gazon en zette haar voorzichtig voor me neer. « Ze zat verstopt onder een bed, » zei hij hoestend. « Het gaat goed met haar. Ze heeft wat rook ingeademd, maar ze is oké. »
Ik zakte op mijn knieën en sloeg mijn armen om Honey heen. Ze beefde hevig. Haar vacht rook naar rook. Maar ze ademde. Ze leefde.
‘Dank u wel,’ snikte ik. ‘Dank u wel, dank u wel, dank u wel.’
De motorrijder knikte alleen maar. Zijn gezicht zat onder het roet. Zijn wenkbrauwen waren verschroeid. Zijn handen waren rood en blaren vertoond. Hij had zich verbrand toen hij onze hond probeerde te redden.
