‘Hoe heet hij?’ vroeg Margaret zachtjes.
‘Hij heeft er geen,’ antwoordde de medewerker.
“Twee weken geleden hier weggegaan. Geen identiteitsbewijs, geen briefje. Niemand is hem komen ophalen. Gewoon weer een verdwaald kind.”
Om zijn pols hing een ruw stoffen armbandje, versierd met knoopjes en twee erop geborduurde letters: « Ka. »
Margaret had nooit de intentie gehad om nog een kind op te voeden, al helemaal niet op haar zestigste. En al helemaal geen stille, mysterieuze jongen zonder naam en zonder verleden. Toch zei ze, bijna zonder erbij na te denken: « Mag ik hem opnemen? »
En met die vijf woorden veranderde ze twee levens voorgoed.
Een jongen zoals geen ander
Ze noemde hem Cairo. Hij huilde zelden, werd zelden ziek en kon op tweejarige leeftijd geluiden met een opmerkelijke precisie nabootsen.
Op zijn vijfde las hij etiketten en bestudeerde hij kaarten. Op zijn zevende had hij in zijn eentje een kapotte broodrooster gerepareerd. Hij had een innerlijk ritme – iets preciess, iets stilzwijgends buitengewoons.
