De bel boven de deur van de bakkerij rinkelde zachtjes, met een krakend geluid. Op een andere middag had hij misschien geklonken als een warm welkom. Vandaag klonk hij als een onbeantwoorde vraag, een vraag waarvan Elena niet zeker wist of ze die wel kon beantwoorden.
Ze duwde de deur voorzichtig open, alsof de volgende kamer iets zou eisen wat ze niet bezat. Haar blik bleef naar beneden gericht, ze vermeed de glinsterende vitrines vol snoep en feestelijke lekkernijen – luxeartikelen die waren voorbehouden aan mensen die een leven van overdaad leidden. Bertoli’s Bakkerij aan Riverside Avenue stond bekend om zijn knapperige broden en weelderige verjaardagstaarten. Bouwvakkers stopten er na een lange werkdag. Stelletjes kwamen er voor een kop koffie en een stukje taart. Die dag hing er een dikke laag boter en suiker in de lucht – alles waar Elena zonder had leren leven.
De achtjarige Lucy, fragiel als een rietje, klemde zich vast aan de hand van haar moeder met een zelfvertrouwen dat Elena onterecht vond. De schoenen van het kind waren door maandenlang dragen tot op het bot versleten. Op Elena’s shirt zat een vage vlek, een spoor van tranen die een paar dagen eerder in een opvanghuis waren weggeveegd. Ze bad dat het personeel de bezorgdheid op haar gezicht niet zou zien.
Zittend aan een tafel in een hoek, merkte Victor Hale hen per ongeluk op.
Hij was hier niet gekomen om herkend te worden. Dat was hij nooit geweest. Kleine plekken zoals deze boden hem houvast, behoedden hem ervoor weg te zinken in de isolatie die noch geld noch macht kon verhelpen. Hij droeg een eenvoudig grijs pak, bewust anoniem. Hij was gekomen voor een bosbessentaart.
In plaats daarvan hoorde hij een vrouw aan de balie zachtjes, bijna beleefd, vragen:
