Nicholas Miller verlangde al lang naar een leven in luxe. Opgegroeid in een klein, provinciaal stadje, besefte hij al vroeg dat hij meer wilde dan wat hem omringde. Zijn jeugd bracht hij door in een krap appartement vol lawaaierige buren en een constante strijd om de eindjes aan elkaar te knopen. Maar op televisie zag hij een andere wereld: huizen aan zee, stijlvolle auto’s, lachende, zorgeloze mensen. En Nicholas geloofde, met absolute zekerheid: dat leven was voor hem bestemd.
Tegen de tijd dat hij 25 werd, beheerste hij de kunst van het charmeren. Hij wist hoe hij aandachtig moest luisteren, gesprekken gaande moest houden, precies moest zeggen wat anderen wilden horen – en, het allerbelangrijkste, hun vertrouwen moest winnen. Zijn strategie was duidelijk: een rijke vrouw vinden en een plek in haar wereld veroveren. Niet uit liefde, maar voor het leven dat hij naar eigen zeggen verdiende.
Hij zag haar voor het eerst op een bijeenkomst van de high society in Los Angeles. Victoria Hathaway – boven de zestig, onlangs weduwe geworden en erfgenares van een van de grootste familiefortuinen van Californië. Gekleed in lavendel, met haar zilverkleurige haar elegant gestyled, straalde Victoria gratie en kalmte uit.
Vanuit de andere kant van de kamer, met een glas champagne in de hand – een luxe die hij zich alleen kon veroorloven dankzij de juiste connecties – observeerde Nicholas haar aandachtig. Andere jonge mannen hielden afstand, wantrouwend vanwege het leeftijdsverschil. Maar Nicholas zag geen oudere vrouw. Hij zag een kans. Hij zag de toegangspoort tot alles wat hij ooit had gewild.
‘Nicholas Miller,’ stelde hij zich voor, terwijl hij met een charmante glimlach op haar afkwam. ‘Je ziet er vandaag buitengewoon mooi uit, Victoria.’
Ze glimlachte – zachtjes, maar met een vleugje aarzeling.
