Die middag dacht ik dat stoppen niets meer was dan een kwestie van elementaire menselijke fatsoenlijkheid. Een oudere vrouw had een ongeluk gehad, stond alleen langs de kant van de weg, en ik deed wat ieder verantwoordelijk mens zou doen. Tenminste, dat vertelde ik mezelf toen. Ik had geen idee dat stoppen voor een vreemde mijn hele leven stilletjes zou veranderen, en mijn verdriet, familie en hoop op een manier zou herdefiniëren die ik nooit had kunnen voorzien.
Drie jaar eerder was mijn vrouw aan kanker overleden. Niet geleidelijk, niet zachtjes, maar met een snelheid die geen ruimte liet voor voorbereiding. De ene dag hadden we ruzie over de verfkleuren voor de keuken, de volgende dag stond ik in een ziekenhuisgang te staren naar een muur die ik niet durfde aan te raken. Haar verlies brak niet alleen mijn hart; het vernietigde ook de toekomst die we samen stukje bij stukje hadden opgebouwd.
Wat me overeind hield, was onze dochter Nina. Op veertienjarige leeftijd worstelde ze al met de wreedheid van de puberteit, zonder de begeleiding van haar moeder. Eén ding wist ik volkomen zeker: ze had minstens één ouder nodig die niet instortte. Dus stortte ik me volledig op het leven voor haar. Ik stopte met daten. Ik stopte met dromen over een ander leven. Niet omdat ik verbitterd was, maar omdat ik me geen afleiding kon veroorloven. Ouder zijn in een tijd van rouw is een kwestie van overleven.
