Met een glimlach deed ik de deur verder open.
“Kom binnen, maat! Mijn beste vriend! We stonden op het punt te gaan eten.”
Zijn gezicht stond er vermoeid bij. Jess zag eruit alsof ze elk moment kon instorten. Ik stapte opzij en gebaarde naar de tafel, net als een spelshowpresentator.
“Het eten is nog warm. Ik wil niet dat het afkoelt.”
Ze volgden me naar binnen.
‘Ik zei toch dat het leuk zou zijn!’ mompelde ze, terwijl ze aardappelen op haar bord schepte alsof het Kerstmis was.
Adam ging stijfjes zitten, duidelijk zwetend. Jess vermeed mijn blik toen ze plaatsnam.
‘Nou,’ begon ik, terwijl ik tegenover hem ging zitten. ‘Het is een tijdje geleden. Ben je druk geweest?’
‘Ja,’ zei hij. ‘Het is ontzettend druk geweest op het werk.’
‘Zeker. Je hebt vast geen tijd om langs te komen, hè?’
‘Wat betekent dat?’ vroeg Adam.
“Oh, niets bijzonders. Ik hoorde alleen dat je in de buurt bent geweest. Ik heb chocolaatjes meegenomen. We hebben samen gegeten. We hebben wat tijd samen doorgebracht.”
Jess sprong er te snel in.
