Desondanks bleef het gezicht van de rechter uitdrukkingsloos. Zo’n neutraliteit waardoor je je onzichtbaar voelt.
Zodra Calebs advocaat klaar was, verhuisde Harper.
Ze stak haar hand op. Klein. Vastberaden.
‘Harper…’ fluisterde ik, in een poging haar zachtjes tot zwijgen te brengen.
Maar ze stond toch op. Ze keek de rechter recht in de ogen met een ernst die haar tien jaar tegensprak.
‘Edele rechter,’ zei ze, haar stem trillend maar moedig, ‘mag ik u iets laten zien? Iets wat mama niet weet.’
De rechtszaal werd stil.
Caleb draaide abrupt zijn hoofd naar haar toe. Voor het eerst die dag verloor hij zijn zelfbeheersing.
‘Harper, ga zitten,’ zei hij gespannen.
