Ik heb het voicemailbericht dat hij had achtergelaten niet beluisterd. Ik heb het zonder aarzelen verwijderd.
Toen stierf hij—zakte hij in elkaar naast zijn motorfiets, met een brief aan mij in zijn hand.
Ik vond de brief toen ik eindelijk naar zijn huis ging, een plek waar ik al jaren niet meer was geweest. Hij zat in de zak van zijn rijjas, bevlekt en verkreukeld.
Het begon met: « Mijn lieve dochter, als je dit leest, ik kon niet langer wachten. » Hij schreef dat de kanker zich had uitgezaaid en dat de dokters hem nog maar een paar weken hadden gegeven.
Hij wilde nog één laatste ritje met me maken, naar het meer waar we vroeger visten toen mama nog leefde. Gewoon één rustige middag samen voor het einde.
Ik liet me op de garagevloer zakken, omringd door oud gereedschap en fietsonderdelen, en barstte in tranen uit.
