De 44-jarige Laura Dawson kreeg in de maanden voorafgaand aan haar darmkankerdiagnose last van een opgeblazen gevoel en vermoeidheid, maar schreef haar symptomen toe aan de perimenopauze.
Een moeder vertelde dat de wetenschap dat ze zou sterven aan darmkanker haar in staat stelde om « voller te leven » – haar laatste weken behoorden tot « enkele van de gelukkigste dagen » van haar leven. Laura Dawson, 44, had maandenlang last van een opgeblazen gevoel en vermoeidheid voordat ze in maart vorig jaar de diagnose darmkanker in stadium drie kreeg.
Aanvankelijk dacht ze dat haar symptomen verband hielden met de perimenopauze, maar op een avond moest ze met spoed naar de eerste hulp omdat haar buikpijn plotseling zo hevig werd dat ze zich niet meer kon bewegen. De moeder van twee kinderen onderging een spoedoperatie om een verstopping in haar darmen te verwijderen. Hoewel de operatie zelf succesvol was, bracht een biopsie haar kankerdiagnose aan het licht.
Laura onderging zes maanden chemotherapie en de eerste scans waren « veelbelovend », aldus haar man Ben (49).
Hij zei: « We kregen in augustus een schone scan en alles leek veelbelovend. Maar in september kregen we het nieuws dat het terug was en zich had verspreid. Dat was echt hartverscheurend. »
Aanvankelijk probeerde Laura verschillende vormen van chemotherapie, maar twee maanden geleden besloot ze de behandeling te stoppen. De behandeling maakte haar alleen maar zieker en ze wilde de tijd die haar nog restte liever doorbrengen met haar familie en vrienden.
Laura werd ondersteund door St Christopher’s Hospice in Sydenham, in het zuidoosten van Londen, waardoor ze zo lang mogelijk thuis kon blijven wonen en op een comfortabele en waardige manier van het gezelschap van haar familie kon genieten. Na twee weken werd ze overgeplaatst naar een hospice en overleed ze op 29 juni in St Christopher’s Hospice.
Ben omschreef haar overlijden als « vredig » en hij was bij haar toen ze stierf.
Hij vervolgde: « De zorg die Laura thuis ontving van de verzorgers van St Christopher’s stelde haar in staat om haar laatste twee weken thuis in alle rust en waardigheid door te brengen. Tijdens de bijna drie weken die ze in het hospice verbleef, werd ze zo goed verzorgd – en iedereen daar was zo meelevend en zorgzaam – dat Laura’s laatste dagen daardoor heel goed voor haar waren. We zijn eeuwig dankbaar dat zo’n positieve ervaring uit zo’n negatieve situatie kon voortkomen. »
Laura vertelde eerder dat ze wist dat ze zou sterven en dat haar laatste dagen tot haar gelukkigste behoorden.
