Motorrijders namen mijn gehandicapte zoons mee naar Disney, nadat andere ouders hadden gezegd dat we niet moesten komen omdat we ieders dag zouden verpesten. Mijn jongens, Lucas en Mason, die allebei in een rolstoel zitten, hadden het er al twee jaar over om naar Adventure World te gaan.
Twee jaar lang keken ze toe hoe hun klasgenoten foto’s en verhalen deelden, terwijl ze thuis zaten. Twee jaar lang spaarde ik elke cent die ik kon. Twee jaar lang plande ik die ene perfecte dag.
Eindelijk had ik genoeg gespaard. Ik kocht de tickets online. Regelde speciaal vervoer. Belde van tevoren over de toegankelijkheid voor rolstoelgebruikers. Vertelde de jongens dat we op zaterdag 14 oktober zouden gaan. Ze telden de dagen af op de kalender en zetten bij elke dag een groot rood kruis.
Lucas, een elfjarige met hersenverlamming, oefende elke ochtend zijn breedste glimlach voor de spiegel. « Ik wil er op alle foto’s blij uitzien, mama, » zei hij.
Mason, een negenjarige jongen met spierdystrofie, maakte een lijst van alle attracties die hij wilde proberen, zelfs die waarvan hij wist dat hij er met zijn rolstoel niet in kon. « Misschien kan ik gewoon toekijken hoe andere kinderen erin gaan », zei hij. « Dat zou ook leuk zijn. »
Op de ochtend dat we zouden gaan, plaatste ik een bericht in de lokale Facebookgroep voor ouders. Ik vroeg of er nog meer mensen die dag meegingen, in de hoop dat de jongens misschien wat vriendjes konden maken. De reacties braken mijn hart.
« Overweeg dit alstublieft opnieuw. De wachtrijen zijn al lang genoeg zonder dat rolstoelen het nog erger maken. »
“Het verjaardagsfeestje van mijn dochter is zaterdag daar. Dit is haar speciale dag en ze zal er verdrietig van worden als ze kinderen met een beperking ziet.”
“Misschien is een speciale dag voor kinderen met speciale behoeften een betere optie? Het is niet eerlijk voor normale gezinnen dat zij hiermee te maken krijgen.”
Een moeder stuurde me een privébericht: « Ik bedoel het niet onaardig, maar mijn zoon is bang voor rolstoelen. Kun je alsjeblieft een andere dag komen? »
