Na deze ramp staat Sidrolândia voor de zware taak van herstel. De eensgezindheid van de gemeenschap tijdens de rouwplechtigheid was een bewijs van haar kracht, maar de weg die voor hen ligt is lang. Voor de nabestaanden is de wereld voorgoed veranderd, verduisterd door een leegte die door geen enkel licht te overbruggen is. Toch was er in de gedeelde tranen en de omhelzing in de gemeenteraad van Sidrolândia een glimp te zien van het vermogen van de menselijke geest tot mededogen. Ze rouwden niet alleen als individuen, maar als één geheel, en droegen de last van een tragedie die te zwaar was voor één persoon om alleen te dragen. Het verhaal van Drielle, Helena, João Lúcio en José Augusto is een hartverscheurend hoofdstuk in de geschiedenis van de stad, een verhaal over een afgebroken droom en een liefde die, hoewel kortstondig, een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten op de harten van een hele stad.
