2. Liefde voelt onbekend, zelfs onveilig.
Als je in je jeugd weinig genegenheid hebt ervaren, kan liefde in je volwassen leven vreemd aanvoelen. Het is alsof je een taal probeert te begrijpen die je nooit hebt leren spreken. In plaats van troost te bieden, kan liefde angst of wantrouwen opwekken.
Deze angst leidt vaak tot extreme reacties: ofwel krampachtig vasthouden aan degenen van wie we houden, ofwel ons terugtrekken om onszelf te beschermen. Er is een diep verlangen naar nabijheid, maar dat wordt overschaduwd door de angst voor afwijzing of verlating.
Het wordt een pijnlijk heen en weer getrek: je verlangt wanhopig naar liefde, maar weet niet hoe je erop kunt vertrouwen.
3. Het uiten van behoeften voelt moeilijk aan
Kinderen die opgroeien met het onderdrukken van hun gevoelens, worden vaak volwassenen die moeite hebben om te zeggen wat ze nodig hebben. Ja zeggen terwijl je nee bedoelt, je pijn bagatelliseren of anderen op de eerste plaats zetten, kan een automatisme worden.
Als je je emoties vroeger als ongemakkelijk beschouwde, kan het uiten ervan nu riskant aanvoelen. Na verloop van tijd leidt deze emotionele stilte tot een gevoel van afstandelijkheid – van anderen en van jezelf.
Leren om grenzen te stellen en je eigen behoeften te respecteren is niet egoïstisch, maar juist helend.
