De overgang naar het moederschap wordt traditioneel afgeschilderd als een reis door een waas van uitputting en door de baby veroorzaakte euforie, een tijd waarin de wereld zich vernauwt tot de ritmische ademhaling van een pasgeborene en de stille strijd om te herstellen. Voor Claire waren de grootste uitdagingen naar verwachting de slapeloze nachten en de steile leercurve van de zorg voor een gloednieuw leven. Ze had nooit verwacht dat het meest transformerende moment van haar leven zich niet tijdens de weeën zou voordoen, maar tijdens een rustig bezoek in haar ziekenkamer. Het was een moment dat de façade van haar huwelijk zou wegnemen en een structureel verraad aan het licht zou brengen dat zo diepgaand was dat het haar hele begrip van vertrouwen herdefinieerde.
De aanleiding voor deze onthulling was haar grootvader, Edward. Een man met stille waardigheid en immense warmte, Edward was altijd Claires leidster geweest, de stabiele factor die haar door de mijlpalen van haar jeugd had geleid. Toen hij haar ziekenkamer binnenkwam met een boeket narcissen, voelde de sfeer even veilig aan. Hij bewonderde zijn nieuwe achterkleindochter en kuste Claire op haar voorhoofd, maar stelde toen een vraag die als een breuklijn door de vloer scheurde: ‘Lieve Claire, zijn die tweehonderdvijftigduizend euro die ik je elke maand stuur niet genoeg geweest? Ik heb je moeder toch opgedragen ervoor te zorgen dat het je bereikt.’
