Ik zag haar voor het eerst tijdens een koude ochtendwandeling over een rustig pad. De lucht was fris en de grond was bedekt met een dun laagje rijp. Toen ik naar beneden keek, zag ik haar opgerold in het bevroren gras liggen, zo klein en kwetsbaar dat ze me deed denken aan een pasgeboren puppy – roze, kaal en nauwelijks in staat om te bewegen.
Haar kleine lijfje leek zo zwak dat ik even niet eens kon zien of ze nog ademde. Instinctief tilde ik haar voorzichtig op, wikkelde haar in mijn sjaal om haar wat warmte te geven en haastte me naar huis. Ik zette haar in een schoenendoos onder een warme lamp en maakte me klaar om haar naar het dichtstbijzijnde opvangcentrum voor wilde dieren te brengen, waar ze de juiste zorg kon krijgen.
Toen ik aankwam, verzamelde het personeel zich vol nieuwsgierigheid om het kleine beestje te bestuderen en te proberen de soort te bepalen. Na overleg met specialisten en een nadere inspectie van haar uiterlijk, bleek er iets onverwachts te zijn. Het was helemaal geen puppy. Het was een pasgeboren tam konijntje, slechts een paar dagen oud, veel te jong om zonder moeder te overleven.
