Ze bukte zich en raapte het op.
Haar hart stopte.
Het was zijn moeder. Een jongere versie, niet ouder dan achttien, met een zachte glimlach en dromerige ogen. Het was onmiskenbaar. Jasmine had dat gezicht duizenden keren gezien in oude fotoalbums en ingelijste foto’s thuis.
Maar wat deed het in de portemonnee van een vreemde?
Ze keek de man trillend aan. « Meneer… waarom heeft u een foto van mijn moeder in uw portemonnee? »
Richard verstijfde. Hij balde zijn vuist, en ontspande die vervolgens langzaam. Hij keek naar de foto, en toen weer naar haar.
‘Hoe heet je moeder?’ vroeg hij zachtjes.
‘Angela Brooks,’ antwoordde ze. ‘Zij is hier in de buurt opgegroeid.’
Zijn uitdrukking veranderde, zoals die van een man die terugblikt op decennia aan herinneringen.
‘Ik kende haar,’ zei hij langzaam. ‘Lang geleden.’
Jasmine ging zonder zijn toestemming tegenover hem aan tafel zitten. Haar handen trilden.
‘Wat? Waarom heb je haar foto?’
