Als vader moet je je kinderen beschermen, voor ze zorgen en ervoor zorgen dat ze zich veilig voelen. Maar wat gebeurt er als het systeem waarop je vertrouwt, faalt?
Het verhaal van Phillip Herron is niet alleen hartverscheurend, het is ook een schokkende herinnering aan wat er kan gebeuren als een worstelende ouder alleen wordt gelaten met schulden, angst en stilte van degenen die zouden moeten helpen.
Een bron van ellende
Phillip Herron, een fabrieksarbeider en toegewijde alleenstaande vader van drie kinderen uit Durham, Engeland, had nog maar 6 dollar op zijn bankrekening toen hij in 2019 zelfmoord pleegde.
Hij was pas 34 jaar oud.
De reden? Hij moest weken wachten op zijn eerste Universal Credit-uitkering – een wachttijd die te lang, te wreed en te verwoestend bleek.
Universal Credit is een Brits uitkeringsprogramma dat zes oudere uitkeringen vervangt door één maandelijkse uitkering. Het is bedoeld om het uitkeringsstelsel te vereenvoudigen en mensen aan te moedigen werk te zoeken. Maar voor velen is het een bron van ellende geworden.
Net als zoveel anderen die moeite hadden om rond te komen, zat Phillip Herron diep in de schulden toen hij stilletjes Universal Credit aanvroeg – zonder zijn familie te vertellen hoe slecht het met hem ging.
De 34-jarige vader had geen werk en kon zijn kinderen nauwelijks te eten geven of kleden. Hij liep achter met de huur en zat met bijna 25.000 dollar aan schulden, waaronder flitskredieten met belachelijke rentetarieven van meer dan 1000%.
