Ze maakte echter geen bezwaar. Ze waggelde naar de keuken, terwijl ze rillend toekeek hoe Derek naar het scherm vloekte.
Mijn hand greep het handvat van de cadeautas vast. Het dikke papier scheurde scherp open.
Ik haalde diep adem. « Stil, Marine, » zei ik tegen mezelf. « Je bent te gast. Bewaar de vrede. »
Ik volgde Sarah naar de keuken. Ze had moeite om bij de hoge kast te komen waar ze de glazen bewaarde. Haar shirt schoof een beetje omhoog toen ze zich uitrekte.
« Kom op, laat mij het doen, » zei ik, terwijl ik een stap naar voren zette.
‘Ik regel het wel, pap, echt waar,’ stamelde hij, terwijl hij snel zijn mouw probeerde terug te trekken.
Maar het ging niet snel genoeg.
Op de gladde, bleke huid van haar arm, net onder haar schouder, zat een veeg concealer. De tint was veel te donker voor haar winterse teint. Toen ze naar het glas reikte, liep de make-up uit over de stof van haar shirt, waardoor de vreselijke waarheid die eronder verborgen lag, zichtbaar werd.
Het was een blauwe plek. Geen dichtslaande deur. Geen onhandig ongelukje.
Het was zo groot als een vingerafdruk. En daaronder zaten drie kleinere, minder duidelijke vlekjes.
De geometrie van een greep. Iemand had haar vastgegrepen. Stevig.
Ik verstijfde volledig. De geluiden uit de keuken – het gezoem van de koelkast, het gekletter van de ijsmachine – vervaagden tot een monotone ruis. Het enige wat ik nog hoorde was het bloed dat door mijn oren suisde, een oorlogstrommel die ik sinds Fallujah niet meer had gehoord.
Ik stond daar, starend naar de blauwe plek, terwijl mijn gedachten de verwonding met forensische objectiviteit in kaart brachten. Een groengele vlek. Ongeveer vier dagen oud. Stomp trauma.
‘Sarah,’ zei ik zachtjes. ‘Wat is dat?’
Hij trok zijn arm terug en liet hem tegen zijn borst rusten. ‘Niets aan de hand. Ik stootte tegen de voorraadkastdeur. Ik ben onhandig, dat weet je toch?’
« Breng me mijn drankje! » brulde Derek vanuit de andere kamer. « Wat is dit, een theekransje? Ik heb dorst! »
Sarah huiverde. Het was een instinctieve, onvrijwillige reactie, als een hond die op een schop wacht. Ze greep het blikje frisdrank en rende weg, met gebogen hoofd.
Ik volgde haar.
Wordt vervolgd op de volgende pagina.
