Op een oktoberochtend in 2003 sloot Margaret Hayes zachtjes de deur van haar bescheiden huis en stapte naar buiten. Margaret, een weduwe die in de buurt bekend stond om haar heerlijke limoentaarten en haar tedere genegenheid voor zwerfkatten, wandelde die dag doelloos rond, zonder plan, zonder bestemming.
Het was een van die zeldzame dagen waarop eenzaamheid gestalte kreeg, bijna hoorbaar werd. Het holle gekraak van een stoel. De stilte in een kamer bedoeld voor twee. Een tafel gedekt alsof er bezoek verwacht werd dat nooit zou komen.
Een noodlottige ontmoeting
Een uur later stond Margaret voor de ijzeren poorten van het weeshuis in de stad – een plek die ze alleen tijdens de feestdagen bezocht om cadeautjes voor de kinderen te brengen. Maar vandaag had ze geen cadeautjes, geen reden om er te zijn.
Toch leidde iets haar naar binnen. En achter de gehavende deur leek een jongetje in een te grote rode trui te wachten, hoewel niemand haar had geroepen.
Zijn huid was diepbruin, zijn ogen vreemd helder, als druppels winterregen die in de tijd waren bevroren.
