Maar wat is een gereedschap voor het tappen van hars precies?
Achter deze enigszins raadselachtige naam schuilt een reeks rustieke maar ingenieuze gereedschappen, ontworpen voor een zeer specifieke taak: het stimuleren van de harsstroom zonder de boom in gevaar te brengen. Voorbeelden hiervan zijn de hapchot , een soort bijl met kenmerkende rondingen, en de harsopvangpot , die aan de basis van de wond wordt geplaatst om de geurige vloeistof op te vangen.
Elk gereedschap had zijn eigen functie, zijn eigen logica en maakte deel uit van een nauwkeurige choreografie . Niets werd aan het toeval overgelaten. De harsaftapper moest een precies ritme respecteren, de insnijdingen vernieuwen zonder de boom te veel te beschadigen en de kostbare sapstroom nauwlettend in de gaten houden.
Een beroep waarin de natuur een partner was, niet slechts een hulpbron.
Wat opvalt, is de diep respectvolle benadering van het ambacht. Het aftappen van hars was geen blinde uitbuiting van het bos, maar een ware samenwerking ermee. De hars werd niet gewonnen, maar aangeboden , mits men wist hoe ermee om te gaan. En het is deze bescheiden filosofie die vandaag de dag nog steeds weerklank vindt, in een tijd waarin de behoefte om opnieuw contact te maken met de natuur steeds dringender wordt.
Uit de gewonnen hars werden talloze natuurlijke producten gemaakt: zeep, lijm, vernis, wierook… Zoveel alledaagse voorwerpen die de stempel droegen van de dennenbomen en de vakkennis van de mens.
