Mijn man heeft een scheidingsverzoek ingediend alsof het een klacht betrof.
In de rechtszaal hield hij slechts twee seconden mijn blik vast voordat hij zijn blik afwendde, alsof ik een schandelijk voorwerp was dat hij al had afgedankt.
Harper zat op de eerste dag van de hoorzitting naast mij en mijn advocaat.
Haar voeten raakten de grond niet.
Haar handen waren in haar schoot gevouwen.
Die voorzichtige houding brak mijn hart.
Ik wilde haar er niet bij hebben, maar Caleb stond erop. Hij zei dat ze de rechter zou helpen « de realiteit onder ogen te zien ».
Blijkbaar was de werkelijkheid dat een klein meisje toekeek hoe haar ouders elkaar te lijf gingen.
De advocaat van Caleb nam als eerste het woord.
« Meneer Dawson is altijd de primaire verzorger geweest, » zei ze met geoefende zachtheid. « Hij begeleidt de opvoeding van het kind en zorgt voor stabiliteit. Mevrouw Dawson heeft echter onvoorspelbare stemmingswisselingen en heeft het kind blootgesteld aan ongepaste conflicten. »
Ongepaste conflicten.
Ik had bewijs: sms-berichten, bankafschriften, onverklaarbare afwezigheden, geld overgemaakt naar een rekening waarvan ik niet eens wist dat die bestond.
Maar mijn advocaat vroeg me kalm te blijven. Alles zou in orde worden gebracht.
