Mijn vader is vorige week overleden, alleen, langs de kant van snelweg 49.
Zijn Harley was kapotgegaan in de meedogenloze hitte van 39 graden Celsius. Hij had me in drie dagen tijd zeventien keer gebeld. Ik heb geen enkele keer opgenomen.
Ik zei tegen mezelf dat ik goede redenen had. We waren al jaren afstandelijk. Hij was altijd meer bezig met zijn motorclub dan met verjaardagen of vakanties.
Hij heeft mijn diploma-uitreiking overgeslagen voor een motorreis dwars door het land. Hij kwam te laat op mijn bruiloft, stinkend naar benzine en leer.
Ik nam zijn telefoontjes niet meer op nadat hij weigerde mee te betalen aan mijn keukenrenovatie, met de woorden: « Schatje, sommige dingen zijn belangrijker dan granieten aanrechtbladen. »
Eerlijk gezegd schaamde ik me voor hem. Zijn versleten jassen, vuile handen en ronkende Harley pasten niet bij het beeld dat ik van mezelf had gecreëerd.
Hij paste niet in mijn wereld van wijnproeverijen en zorgvuldig samengestelde fotowanden. Dus toen hij bleef bellen, nam ik aan dat hij geld nodig had, of misschien een lift.
