Mijn vader heeft me op mijn achttiende het huis uitgezet omdat ik zwanger was geraakt van een man die hij « waardeloos » noemde.
Die man verdween spoorloos, en ik voedde mijn zoon in mijn eentje op. Op zijn achttiende verjaardag keek hij me recht in de ogen en zei: « Ik wil opa ontmoeten. » We reden naar mijn ouderlijk huis.
Toen we parkeerden, zei hij tegen me: « Blijf in de auto. » Ik zag hem kloppen. Mijn vader deed de deur open.
Ik was geschokt toen ik zag wat mijn zoon vervolgens deed. Hij reikte langzaam in zijn rugzak en haalde er een verweerde foto uit – een foto die ik al jaren niet meer had gezien.
Het was de enige foto die hij van ons drieën had: ik op achttienjarige leeftijd, vol hoop en angst… mijn vader die stijfjes naast me stond… en de wazige echo die ik trots in mijn handen had gehouden.
Mijn zoontje tilde de foto op met trillende handen.
‘Meneer,’ zei hij zachtjes, zijn stem vastberaden maar vol van iets diepers dan woede, ‘ik denk dat u lang geleden iets hebt laten vallen.’
