Ik kwam terug van een korte zakenreis – drie dagen verzekeringstraining in Indianapolis – toen ik mijn koffer, mijn truien, de ingelijste foto van mijn overleden echtgenoot en zelfs mijn slippers op de stoep aantrof, als afval dat op de vuilnisophaling wachtte. De hordeur was dicht, maar niet op slot. Midden op de deur, duidelijk zichtbaar, hing een vel papier met het handschrift van mijn zoon.
« Mam, het huis is te klein. Ik heb geen ruimte meer voor je. — Robert »
Ik stond daar op de stoep van dat huis in Ohio, waar ik met hem goudsbloemen had geplant, waar we elk jaar op Memorial Day kleine Amerikaanse vlaggetjes ophingen, en waar zijn krijttekeningen nog steeds de oprit markeerden. Even dacht ik dat het een of andere smakeloze grap was. Toen zag ik door het raam de figuren – mijn zoon Robert en zijn vrouw Danielle – rustig door de woonkamer bewegen, alsof mijn leven niet buiten in een kartonnen doos lag.
Ik draaide aan de hendel. Op slot.
De laatste keer dat hij me buitensloot, was hij twaalf jaar oud en vond hij het vervelend dat ik hem niet laat opliet. Vandaag was hij tweeëndertig en deed hij het zonder enige schaamte.
Mijn borst trok samen. Ik haalde diep adem, pakte mijn spullen en ging naar beneden. Geen enkele buur kwam naar buiten. Geen enkel gordijn bewoog. Er waren alleen ik, mijn koffer en dat briefje, dat al in de herfstwind opkrulde.
Ik heb niet gehuild. Ik heb niemand geslagen. Ik ben gewoon verder gelopen.
Ik bevond me weer in de gemeenschappelijke tuin achter de basisschool waar ik bijna dertig jaar had gewerkt. Ik zat op mijn bankje – mijn bankje – en keek naar de schoolbussen die in de late namiddag voorbijreden. Ik had nergens anders heen te gaan dan naar een klein appartement aan de andere kant van de stad, dat ik in alle stilte had gekocht na de dood van mijn man. Ik was er nog niet ingetrokken omdat Robert erop stond dat ik « bij hen bleef tot zijn financiën weer stabiel waren ». Ik had hem geloofd. Keer op keer. Tot dat ene woord.
