Motorrijders braken in mijn huis terwijl ik op de begrafenis van mijn vrouw was. Toen ik thuiskwam, trof ik vijftien motoren geparkeerd op mijn oprit aan en was mijn achterdeur ingetrapt.
Mijn buren hadden twee keer de politie gebeld. Ik hoorde elektrisch gereedschap draaien in mijn huis.
Ik droeg nog steeds mijn rouwpak. Ik had de opgevouwen vlag van Sarah’s kist nog steeds in mijn handen. Ik had net mijn vrouw, met wie ik 32 jaar getrouwd was, begraven en nu was iemand mijn huis aan het verwoesten.
Ik liep door mijn ingetrapte achterdeur naar buiten, klaar om te vechten met wie ik ook maar aantrof. Het kon me niet meer schelen. Sarah was weg. Wat konden ze me nog meer afnemen?
Wat ik in mijn keuken aantrof, deed me naar adem happen.
Zeven fietsers waren nieuwe keukenkasten aan het installeren. Drie anderen waren mijn woonkamer aan het schilderen. Twee waren mijn kapotte veranda aan het repareren, die al vijf jaar aan het rotten was. Eén was op mijn dak bezig met het dichten van gaten die ik me niet kon veroorloven te repareren.
En daar zat mijn zoon aan mijn keukentafel, huilend terwijl hij naar een foto keek.
Mijn zoon, met wie ik al elf jaar niet had gesproken.
‘Papa,’ zei hij toen hij me zag. Zijn stem brak. ‘Papa, het spijt me zo.’
Ik begreep er niets van. Niets hiervan klopte. « Wat doe je? Waarom ben je hier? Hoe wist je dit überhaupt? »
Hij stond op. Hij droeg een leren vest. Patches die ik niet herkende. Een club waar ik nog nooit van had gehoord. « Mama belde me drie maanden geleden. Voordat het zo slecht met haar ging. Ze liet me iets beloven. »
Mijn vrouw had kanker in stadium vier. Zes maanden van diagnose tot overlijden. Ze had haar ziekte verborgen gehouden tot ze het niet langer kon verbergen. Ze weigerde me onze zoon te laten bellen. « Hij heeft zijn keuze gemaakt, » zei ze altijd. « Hij heeft ervoor gekozen om te vertrekken. »
Maar blijkbaar had Sarah een andere keuze gemaakt toen ze wist dat ze stervende was.
