Het verlies van Drielle en haar kinderen benadrukte ook de angstaanjagende willekeurigheid van de weg. De BR-060 is een bekende route voor velen in de regio, een pad dat duizenden keren zonder incidenten is afgelegd. Het feit dat zo’n routineuze reis in totale verwoesting kon eindigen, wierp een schaduw over het gevoel van veiligheid in het dorp. Het was een herinnering dat het ‘blije nieuws’ dat we met ons meedragen – de nieuwe huizen, de promoties, de opgroeiende kinderen – op een wankele basis staat. Dit besef leek als een donkere wolk boven de rouwplechtigheid te hangen en uitte zich in de manier waarop ouders hun kinderen wat steviger vasthielden toen ze de raadzaal verlieten.
Toen de rouwstoet van het stadhuis naar de laatste rustplaats trok, viel de stad in een onheilspellende stilte. Winkels sloten hun deuren en het verkeer kwam tot stilstand uit respect voor de vier lichamen die door de straten werden gedragen. De leegte die de familie Lopes achterlaat, zal niet zomaar door de tijd worden gevuld. Het nieuwe huis dat ze kochten, zal een stil, leeg monument zijn voor een toekomst die hen is ontnomen. De speeltuin zal Helena’s energie missen en de plaatselijke crèche zal een peuter minder horen lachen.
