Het begon rustig, zonder haast of waarschuwing, zoals veel ernstige medische verhalen. Een 55-jarige vrouw kwam naar haar huisarts met wat een routineuze huidklacht leek: pijnlijke rode vlekken die zich over haar wangen en nek verspreidden. Er was geen sprake van een dramatische ineenstorting, geen ademhalingsproblemen, geen enkel direct teken dat er iets ernstigs aan de hand was. Op het eerste gezicht leek het een milde ontstekingsreactie van de huid, misschien een allergische reactie of irritatie. Maar de huid, zo bleek, sprak al lang voordat de rest van het lichaam zich liet horen.
De patiënte had een complexe maar stabiele medische voorgeschiedenis. Ze leefde al jaren met chronische obstructieve longziekte (COPD), die zorgvuldig werd behandeld met langdurige inhalatietherapie, en haar hoge bloeddruk werd onder controle gehouden met medicatie. Ze rookte nog steeds, gemiddeld zo’n tien sigaretten per dag, een factor waarmee al rekening was gehouden in haar behandelplan. Zes jaar lang had ze enalapril gebruikt zonder complicaties. Twee jaar lang had ze geïnhaleerde formoterol gebruikt zonder bijwerkingen. Niets in haar medisch dossier wees op instabiliteit of onverklaarbare immuunreacties.
Dat veranderde toen haar COPD-symptomen verergerden.
